Birds flying high?

Will it be a happy birds day today? Our dutch Anouk is singing the song "Birds" today at the Eurovision Songfestival. 
My colorful birdy here has really absolutely nothing to do with that. But I thought it was a funny coincidence that I decorated my journal with a bird this week.

Step 1: Turquoise acryllic paint
Step 2: A pattern of green leaves with oil-based wax pastels
Step 3: Transparant gesso
Step 4: White wax pastels
Step 5: A bird clipping from an old bird book
Step 6: Yellow and pink wax pastels
Step 7: Details with yellow and pink Sakura Gelly Rolls

I have changed my mind, people.

Hello World Citizens! Hello You!
What's that, Marieke? A blog written in English again? Yes, I am so sorry, I have changed my mind. Again. Like many woman my age I have been struggling with the question: what do I want? What do I expect from my life? Of course, I know, I have two beautiful and sweet kids, a caring hunk of a husband and a super fun job at the marketing departement of a dutch crafts chain store. Next to all this I am working as a graphic designer and illustrator for my own little company called bloknote.nl.
Last december I was extremely busy and needed something to relax! I thought that writing on my blog purely as a hobby, in my own language would make me happier. But it didn't.
Six months later, and I am feeling so much better! I have started art-journaling again and somehow this miraculously gives me instant happiness. Here's a thought:

"People who are creative are happier people."

Well, what do you think? Are you a happier person because of your art or your creative hobby? Or let me ask it the other way around: would you be unhappier if you did not have art in your life? I think that many of you will answer these questions with a yes! But then again... there are many people out there who do have great reasons to be unhappy. Yet still, through their art, that can become a happier version of themselves.

"Creating art will turn you into a happier version of you."

Anyway. I am a happier version of myself ever since I started working in my art journals again. And because of the positive feedback I have been receiving from many people abroad, I decided that I really want to connect with other journalers across the globe. Since I don't speak Chinese very well, I suppose it's best to connect by writing in English again. :0)

Have a creative weekend!
Marieke XOX

The other mother smiled

The other mother smiled.

"Mirrors," she said, "are never to be trusted.

- Neil Gaiman, from "Coraline"

Sugar Crush

Health

Misschien vind je dit een beetje anders dan het werk dat ik normaal maak. Dat kan kloppen, want ik heb het gemaakt aan de hand van de eerste uit de reeks gratis stap-voor-stap lessen 'Art, heart and healing' van Tamara Laporte, op de website www.willowing.org. Tamara is een talentvolle dame uit Engeland, net als ik een enthousiast art-journaller. Ze maakt leuke instructie video's voor dames die graag met verf kliederen. Tamara is in sommige opzichten wellicht wat zweveriger dan ik, want ik ben niet van de 'healing' enzo, maar ze is echt een schat en ik heb veel van haar leuke filmpjes geleerd. Als is het alleen maar om weer eens mijn krijtjes uit de kast te trekken en gewoon even de rust te pakken om voor mezelf te tekenen. Heerlijk!

http://www.willowing.org/2010/05/21/art-heart-healing-a-free-course-for-all/

Mixed Media Pour Vous

Rode Tomaten

Ozo Heppie!

(Over lentekriebels en mijn favoriete schrijfster Joke van Leeuwen.)

Hallo Jij!
Vandaag ben ik in een jubelstemming. Dat is een beetje gek, want ik had vandaag een begrafenis van een tante van mijn man. Wat natuurlijk bijzonder droevig was. Maar omdat het de afgelopen dagen zo'n heerlijk lenteweer was, en mijn schoonmoeder - intens verdrietig door het verlies van haar oudste zus en tevens beste vriendin - ons op het hart drukte dat we vooral van het leven moeten genieten, ben ik in een jubelstemming. Lentekriebels, ze bestaan echt. De komende maanden - zo tot half november - ben ik de vrolijkere versie van mezelf.

Al een paar dagen heb ik het gedichtje Ozo Heppie van Joke van Leeuwen in mijn hoofd. Ik ben al fan van Joke van Leeuwen sinds ik een jaar of zeven oud was ben en zij 1000 dingen achter deuren schreef. Het kinderboekenweekgeschenk dat ik dat jaar níet kreeg. Wat verdrietig was ik daarvan. (Gelukkig las ik het op school en heb ik het boekje een paar jaar geleden op Marktplaats gescoord.) Mijn moeder kocht elk jaar een aantal kinderboeken voor mij in de kinderboekenweek. Een traditie die ik sinds enkele jaren voortzet, sinds ik zelf kinderen heb. Maar dat jaar, ik meen 1988, was de voorraad van het geschenk zeer snel op in de desbetreffende boekhandel; vermoedelijk van Kemenade & Hollaers in 't Ginneken. Een winkel waar ik nog steeds naar toe ga voor kinderboeken. Net als alle Ginnekenezen trouwens. Niet dat ik een echte Ginnekenees ben, want ik ben geboren en getogen in het wijkje ernaast,  Zandberg-West, waar geen advocaten en huisartsen woonden, maar bouwvakkers en kunstenaars. Om even wat Bredase onderonsjes te strooien.

Of misschien ben ik fan geworden toen mijn moeder De metro van Magnus voorlas? Of  Deesje, die ik keer op keer zelf las? Ik weet het niet. Maar Joke van Leeuwen is echt de tofste kinderboekenschrijver die Nederland rijk is. (Daarom is ze waarschijnlijk in België gaan wonen. Belgen kunnen tatataal sowieso wat meer waarderen dan Nederlanders, denk ik.) Enfin. het gedicht dus.


Ozo heppie 


Ik voel me ozo heppie,
zo heppie deze dag
en als je vraagt: wat heppie
als ik eens vragen mag,
dan zeg ik: hoe wat heppie,
wat heppik aan die vraag,
heppie nooit dat heppieje
dat ik hep vandaag?

- Joke van Leeuwen

Geniaal, niet? En zo schreef Joke nog veel meer geniale gedichtjes voor kinderen, die voor volwassenen minstens zo leuk zijn: 

Me sokke sakke so...

Me sokke sakke so
me sokke sakke so
me sokke sakke somaar op me voete

se o se sakke so
se o se sakke so
souen er soms stiekelties in moete?

- Joke van Leeuwen

Of:

Blijfe sitte 

Blijfe sitte ken ik nie 
je kun nie alles kenne 
aan stiltesitte wen ik nie 
ik ben wel goet in renne 

ik ren de heele sooi vobbij 
ik ben een super snelle 
nou en daffin ik mooi vammij 
maar ja ik kennie telle 

en ik ken ook nie sgrijfe ik 
ik sal wel sitte blijve ik.

- Joke van Leeuwen

(Geweldig geïllustreerd voor Plint door de Bredase illustratrice Mieke Driessen, die een jaar na mij afstudeerde op St. Joost. Toen ik haar geweldige werk op de eindexamententoonstelling van 2004 zag, was ik er meteen dol op. Geweldige dingen maakt zij.)

© Mieke Driessen / Joke van Leeuwen

Dit zijn zo overigens maar wat gedichtjes. De leesboeken van Joke zijn nog vele malen leuker. De Metro van Magnus, bijvoorbeeld, is echt een must-read voor als taal zeg maar echt je ding is. Of Deesje. (Haal ze uit de bieb. Koop ze op marktplaats. Of bestel ze bij je lokale boekhandel. Maar lees ze!)

Eureka!
De Jubelstemming wordt veroorzaakt door het feit dat alle puzzelstukjes samen lijken te vallen. Alles wat ik leuk vind, alles wat ik in het verleden gedaan heb, alles valt samen met mijn idee voor een kinderboek. Mijn liefde voor kinderboeken, mijn jeugd bij een kinderboekentekenende moeder, mijn studie aan de kunstacademie, en nog een heleboel kleine liefhebberijen, zoals ondermeer bovenstaande gedichtjes of het tekenen van dieren, of het verzinnen van verhaaltjes. In mijn hoofd hoorde ik ineens een hele grote KLIK. Eureka! Misschien doe ik er wel tien jaar over. Maar dat geeft niet. Ik heb een droom. En daar gaat het om. 
Kus!
Marieke

Olifantendag

"Olifantendag"

Hallo jij!
Heb je weer eventjes voor mij? Het is bijna twee maanden geleden dat ik een uitgebreide blog schreef. Tijd voor een update! En deze blog is nog veel langer dan de vorige. Legendarisch lang zelfs. Voel je geenszins verplicht dit relaas te lezen; ik heb het puur voor mezelf geschreven. Het gaat over mijzelf en De Zoektocht die iedereen wel eens doorstaat of heeft doorstaan: "Wat wil ik? Wat kan ik? Waarheeeeeen leid de weg?" Een blog over waar ik nu sta, waar ik vandaan kwam en waar ik heen wil.

De grote zee
De afgelopen maanden heb ik een beetje met mijn ziel onder mijn arm gelopen. Ik wist niet meer zo goed waar ik nou écht gelukkig van word. Ik voelde me soms een beetje stuurloos. Alsof je in een bootje op een plas dobbert, maar niet kan besluiten welke richting uit te varen.

Zo had ik de afgelopen jaren doelloos op een meertje rondgedobberd, tot ik onlangs besloot lang genoeg doelloos gedobberd te hebben. Ik stapte over op een speedboat en scheurde roekeloos als een dolle van de ene oever naar de andere. En toen was de benzine van mijn speedboat plosteling op. Daar dobberde ik, in het midden van het meertje. Even doelloos als voorheen, maar nu zonder benzine.

Gelukkig heb ik een man die heel goed kan roeien. Hij heeft me een reddingsboei toegeworpen en me in zijn roeibootje naar open zee gesleurd. Kijk eens lieverd, liet hij me zien, Alles is mogelijk. De zee is zo groot! Op het bootje zaten mijn man en ik, met onze twee kinderen. Naar de grote zee turend, realiseerde ik me dat ik de afgelopen tijd wel erg ondankbaar was geweest. En dat er maar één ding echt belangrijk is: gelukkig zijn met wat je hebt. En in mijn geval is dat, met stip op nummer 1: mijn gezin. 

Hopelijk is met deze conclusie de periode van mijn 'dertigersdilemma' eindelijk een beetje op zijn retour. Ik neem vanaf nu de tijd om rustig, samen met mijn gezin, een koers te bepalen. Ik peddel rustig de kust af op zoek naar mijn route. Wil ik stille wateren? Of mag het een tikje onstuimig worden? Misschien vind ik ergens een mooi riviertje waarover ik peddelen kan. Waarschijnlijk moet ik dan, als ik dat riviertje gevonden heb, alsnog erg hard roeien, tegen de stroom in. Maar dan vaar ik in elk geval een koers die ik zelf heb gekozen. (Zie je me al noestig peddelen? Ja, sorry, ik houd misschien iets te veel van beeldspraak.)

Mijn jeugd, enzo
Waarom ik me dan zo stuurloos voel? Tja, als ik dat precies zou weten, had ik er direct wat mee gedaan. Ik moet daarvoor waarschijnlijk in mijn jeugd gaan wroeten. (Ik heb een heerlijke en makkelijke jeugd gehad!) Mijn moeder werkte aan huis als kinder-illustrator. "Wat een leuke hobby heeft je moeder.", zeiden mensen wel eens. Boos werd mijn moeder dan! Ja, ze kon haar eigen werktijden bepalen. Maar als ze het druk had, werkte ze zeven dagen per week, en wel meer dan acht uur per dag. Ik kan me niet herinneren dat ik veel samen met haar geknutseld heb, want ze had het regelmatig druk. Wel knutselde ze heel veel vóór mij. Dingen voor op mijn kamer, zoals een poppenhuis van papier. Ze verzon - samen met mijn pa - geniale kinderfeestjes. En ze zorgde voor veel knutselmateriaal. Stapels papier kreeg ik. Geen kleine A4'tjes. Nee, grote vellen. Ik had een enorme doos met krijtjes, mooie potloden en ik mocht haar tubes gouache gebruiken. Als achtjarige zat ik al aan de Schmincke en de Winsor& Newton.

Op de kleuterschool kreeg ik complimentjes over mijn tekeningen. En op de lagere school deed ik niets liever dan tekenen. Er was één voorval waarbij ik een 5 voor tekenen kreeg van een handenarbeidjuf, omdat ik de lijnen niet netjes met een liniaal getekend had, maar uit de losse pols. Op hoge poten haalde mijn moeder verhaal bij de juf. Dit maakte veel indruk op de 7-jarige ikke. 
In groep 8 zei ik tegen de meester (een kwal van een vent) dat ik naar de kunstacademie wilde. "Als jij later alleen maar op droog brood en water wil leven, moet je dat vooral doen." Ik weet nog goed hoe verdrietig ik daarvan werd. Maar het wakkerde tegelijkertijd een wraakzuchtig vlammetje aan. Ik twijfelde niet meer en wist zeker dat ik op een dag naar die kunstacademie zou gaan. 

Op de middelbare school koos ik in tekenen in mijn vakkenpakket. Voor mijn werkstukken had ik standaard een 9 of een 10. Meestal was ik de beste van de klas. Alleen met tekenen dan. Mijn andere lievelingsvakken waren Engels en Nederlands, waarvoor ik geregeld zeventjes of soms zelfs een achtje scoorde. En daar is alles mee gezegd. De rest interesseerde me domweg niet zo. Behalve als ik werkstukken mocht maken. Voor een werkstukje aardrijkskunde, geschiedenis of biologie was ik altijd te porren, zolang ik maar informatie mocht verzamelen en dit in mijn eigen woorden met plaatjes kon bundelen in een boekje.

De kunstacademie
Na de HAVO ging ik inderdaad naar de kunstacademie. Ik twijfelde tussen de vrije richting grafiek en de toegepaste richting grafische vormgeving. Met etsen, litho's en lino's maken zou ik waarschijnlijk inderdaad niet veel geld verdienen. En dus koos ik grafische vormgeving. Dat was toch een stuk zakelijker. (De richting illustratie bestond in Breda toen overigens nog niet, die werd pas opgericht toen ik in het derde jaar zat.) Ik blonk bepaald niet uit op de afdeling grafisch ontwerpen. Ik was een van de jongsten van mijn klas, was super onzeker en had in tegenstelling tot veel van mijn mede-studenten geen grafisch lyceum afgerond. Ik was wel creatief, maar ik kon nog niet goed met computers overweg, wat de meesten al wel konden. Ik leerde me vastbijten in de ontwerp-software, maar waggelde er in die tijd voor mijn gevoel altijd een beetje achteraan. 

Mijn mede-studenten prezen me vooral om mijn handigheid. En mijn oorspronkelijke denkwijze. Ik kon goed in kleine teams werken. Ik was dan altijd de gene die de voorzet voor de goede ideeën gaf. Net als bij voetbal. Zonder goede middenvelders krijgt de spits nooit de bal. Ik was een prima middenvelder. Maar zelf scoorde ik zelden. Hoewel ik dus niet uitblonk, leerde ik ongelooflijk veel. Mijn liefde voor illustratie, grafisch ontwerp en typografie is op de academie aangewakkerd en zal de rest van mijn leven bij me horen. Al zou ik bij wijze van spreken de rest van mijn leven in de plantsoendienst moeten werken, de kunstacademie heeft mij zo'n scherpe, beeldende kijk op het leven gegeven, daar pluk ik de rest van mijn leven de vruchten van. Nooit zal ik mij vervelen, altijd zal ik inspiratie halen uit de dingen om mij heen en altijd zal ik de drang voelen om te scheppen. 

Afgestudeerd, en wat nu?
Na mijn afstuderen vond ik geen werk als ontwerper. Sterker nog, ik denk dat ik dat diep in mijn hart niet eens echt wilde. Ik zag mezelf niet achter een computer eindeloos jaarverslagen en advertenties opmaken; ik wilde ook 'dingen-met-de-hand' kunnen maken. Dtp-en kon ik nog niet echt goed, maar om als art-director aan de slag te kunnen, moet je in de regel eerst een aantal jaar als dtp-er aan de bak. Bovendien was er bijzonder weinig vraag naar junior ontwerpers in 2003. In de binnenstad van Breda wemelde het van de oud-studiegenoten. We stonden in broodjeszaken of winkels, of achter de bar. Ik had het geluk dat ik bij hobbywinkel pipoos aan de slag kon. En daar werk ik nog steeds. Eerst met een 10-uren contractje als verkoopmedewerker. Maar al snel kon ik opklimmen en nu ben ik de creatieve spil van de marketing afdeling op het hoofdkantoor, waar ik veel vrijheid geniet en waar de teugels meestal dusdanig los zijn, zodat ik me kan blijven ontwikkelen.

"Daar moet je iets mee doen!"
Ondanks de leuke baan, knaagt er nog steeds regelmatig iets. Kennelijk doe ik iets niet, waarvan ik diep in mijn hart vind dat ik dat wel zou moeten doen. Ik ken niemand om mij heen die zo vaak de zin "Daar moet je iets mee doen!" heeft horen zeggen als ik. Familie, vrienden, vrienden van vrienden, kennissen. Onafhankelijk van elkaar is er altijd wel weer iemand die enthousiast is over wat ik maak. Als ze mijn handschrift zien. Of een schilderij. Als ze zien hoe aardig ik kan tekenen. Of cadeautjes leuk heb ingepakt, een taart heb versierd. Als ik voor iemand een gedichtje heb geschreven, een geboortekaartje heb gemaakt, foto's leuk heb opgeplakt, een logo heb ontworpen. "Jeeeeetje, wat leuk!" En dan voel ik de zin al weer aankomen: "Daar moet je iets mee doen, joh!". Voor mijn man en mij - en voor mijn collega's op het werk inmiddels ook trouwens - is die zin inmiddels een running gag geworden. 

Er is een hele periode na mijn studie geweest dat ik me schuldig voelde dat ik 'er' niets mee deed. En vervolgens kwam een periode dat ik enigszins gepikeerd tegenwierp dat ik 'er' ook wat mee deed. Had ik immers niet een zeer creatieve functie bij een creatieve winkelketen? Vonden mensen dat dan soms niet creatief genoeg?
Of vinden mensen pas dat je 'er' wat mee doet als je bij windkracht 5 staat te vernikkelen in de kou op een winderige kunstmarkt, met al de schilderijen die je in je peugeotje 206 hebt weten te proppen? Waar je 65 euro betaalde voor een marktkraam om erachter te komen dat geen hond interesse heeft in jouw schilderijen, omdat men bij IKEA voor 100 euro een schilderij kan kopen dat eruit ziet alsof het met de hand geschilderd is?

En na die periode kwam ik in deze boehoe-nu-weet-ik-het-ook-niet-meer-periode. Als mensen nu tegen mij zeggen dat ik 'er wat mee moet doen', neig ik tussen: het desbetreffende schilderij keihard op hun hoofd kapot meppen, schreeuwend dat ik er inderdaad wel eens wat mee zal doen, met dat schilderij, namelijk kapot meppen op jouw hoofd!, of het trekken van een lijzige glimlach, sereen als een godin, wijds om me heen gebarend dat ik alles wat ik wilde reeds heb. En dus nergens iets mee hoef te doen. En alle diverse gevoelens daartussenin.

De 10.000 uren regel
Gelukkig was daar mijn geduldige man weer met zijn roeibootje. Mijn rots in de branding. Mijn stille water. Mijn Mount Everest. Mijn man wees me op de 10.000 uren regel. Dat je, volgens een of andere Amerikaanse psycholoog, ergens 10.000 uren in moet stoppen wil je ergens echt ongelooflijk goed in zijn. 10.000 uren komt overeen met 1250 werkdagen van 8 uur, oftewel 250 5-daagse werkweken van 40 uur, oftewel 4,8 jaar lang zonder vakantie 40 uur per week aan iets werken. Er zijn maar weinig mensen die dit op jongere leeftijd halen, zeker als ze iets hobbymatig naast hun werk doen. Als je hobby bijvoorbeeld fotografie is en je steekt daar 4 uur per week in, nou, reken zelf maar uit. Dan duurt het dus nog 48 jaar voordat je erg echt ongelooflijk goed in bent. En tegen die tijd ben je met pensioen. 

Wat creativiteit betreft heb ik die 10.000 uur ruimschoots binnen. Al mijn hele leven lang ben ik creatief. Is het niet tekenen, dan wel schrijven. Knippen, plakken, ontwerpen, dingen verzinnen of wat dan ook. Ik creëer. De hele godganse dag van 's morgens vroeg tot 's avonds laat heb ik ideeën. 10.000 uur? Een makkie! Ik kom gemakkelijk aan wel 60.000 uur! Het probleem is echter dat ik in alle dingen afzonderlijk nog niet aan de 10.000 uren kom. Ik heb geen 10.000 uur aan bureau-ervaring als grafisch ontwerper. Ik kom niet aan 10.000 uur als illustrator voor kinderen. Of als kunstschilder. Of als schrijver. Ik kon nooit kiezen. Dat is precies het probleem: ik doe al jaren van alles: ik teken, ik schilder, ik fotografeer, ik film, ik ontwerp, ik style, ik schrijf, ik blog, ik droom, ik wens, ik knutsel, ik kook, ik schilder en teken nog meer, ik plak foto's in, ik journal, ik maak sieraden, ik dicht, ik droom en wens nog meer. En ik werk ook al weer de nodige jaren keihard op een marketing afdeling, laat ik dat vooral ook niet vergeten.  

Ik hoef alleen maar te kiezen, en dan ben ik er zó. Er zijn een heleboel creatieve dingen waar ik - figuurlijk gezien - aan de 7000 uur kom. Als ik daarmee in dit tempo doorga, dan ben ik over twintig jaar heel erg goed in alles wat ik opsomde. Maar tegen die tijd ben ik 52 jaar oud. Wil ik nog 20 jaar aan blijven modderen? Of lukt het me om eindelijk voor één ding te kiezen? 
Dan ben ik over twee jaar heel erg goed in dat ene ding. 

Maar blijf ik dan niet de hele tijd treuren om alles wat ik niet gekozen heb? Aaargh! Oké, dat dertigersdilemma is misschien toch nog niet helemaal op zijn retour...

Hij gelooft in mij
Mijn man heeft me de afgelopen maanden al vaak gezegd dat ik écht goed ben in wat ik doe: al die vele creaties die ik hier op mijn zolderkamertje zit te fabrieken. Hij gelooft in mij. En ik geloof, dat ik het zelf nu ook eindelijk begin te geloven. Ik geloof dat ik de wereld met mijn werk een beetje leuker kan maken. En dat andere mensen dat dan ook geloven, dat de wereld met mijn dingen daadwerkelijk een beetje leuker is.

Olifantendag
En daarmee kom ik dan eindelijk op de titel van dit eindeloos lange blogbericht. Vandaag heb ik bestempeld tot Olifantendag. Iedereen zou een keer een Olifantendag moeten hebben. Een dag waarop je als een oude, wijze olifant jezelf onder de loep neemt, terwijl je olifanten tekent. 
De eettafel lag bezaaid met diverse gidsjes van dierentuinen (omdat mijn man en ik het nooit kunnen laten bij de dierentuinentree een gidsje aan te schaffen. En aangezien we toch zeker twee keer per jaar naar een dierentuin gaan, hebben we dierentuingidsen in overvloed). Ik tekende een olifant na. Gewoon omdat ik daar zin in had. Omdat ik van olifanten houd. Ik bekeek de plaatjes van de olifanten nauwkeurig. Want als ik een olifant in mijn eigen stijl wil kunnen tekenen, moet ik eerst weten hoe een olifant er écht uit ziet. Ik schetste een paar olifanten. En daarna tekende ik olifantenkoppen in mijn eigen tekenhandschrift. 

Mathilde, die naast me zat te tekenen, vroeg aan mij: "Mag ik nu ook een olifant in jouw boek tekenen?" Ik sloeg de bladzijde om, zodat ze een blanco blad had. Rats, rats, rats, kras, kras, kras. Met een paar simpele lijnen, zonder er veel bij na te denken, tekende mijn vierjarige dochter de meest geweldige olifant ever made. Wat ben ik trots!

Tijgermoeder
Ik ben ongetwijfeld een soort tijgermoeder, maar voor het geval ik zelf niet zal slagen, zorg ik er persoonlijk voor dat mijn dochter het stokje van me overneemt. Die 10.000 uren tekenen haalt ze met twee vingers in haar neus. Ze is pas 4,5 jaar oud, maar heeft nu al meer uren getekend dan haar vader in zijn hele leven. Ik duw mijn dure potloden door haar strotje. Ik overlaad haar met blanco tekenpapier en schetsboekjes. Met heel veel liefde voor tekenen - maar bovenal heel veel liefde voor elkaar - tekenen Mathilde en ik gezellig samen aan onze eettafel, vergeten we de tijd en dromen weg over apen en olifanten in dierentuinen die niet bestaan. We verzinnen gekke verhalen over tijgers met spierpijn, apen die liever aardbeien dan bananen eten en olifanten die hoedjes stelen. En zijn we volmaakt gelukkig.
Liefs,
Marieke

Igor

tjilp?

[ Download tropical-bird.pdf for free ]

Mathilde & Silvester

Mijn kinderen zijn in getekende poppetjes veranderd!

Hoe eet je een pommelo?

Op zoek naar het Grote Geluk

Hallo jij,

Heb je even voor mij? Zoals ik eerder vermelde, schrijf ik vanaf nu alleen nog maar in het Nederlands op mijn blog. In het verleden heb ik heel wat afgeblogd. Ik schrijf graag. Anoniem over mijn dieetpogingen. Anoniem over mijn zwangerschappen. Anoniem dus vooral. Maar ook niet-anoniem met vriendin Minke over het wel en wee van moeders-die-van-lekker-eten-houden onder de naam Mevrouw Augurk.

Sub-blogs

Ook op deze blog heb ik veel geschreven, maar het ging hier tot nu toe vooral om het beeldmateriaal. Ooit begon ik deze blog omdat ik een crea-boekje had geschreven (Doodles 100% van jou!) en ging het vooral om al mijn knutselwerk. Later besloot ik dat het wat serieuzer moest. En stelde ik mijn schilderijen tentoon. Vervolgens kwamen de pagina's uit mijn artjournals en mijn BloknoteTV YouTubefilmpjes. Soms  twijffelde ik: moet ik een sub-blog beginnen? Een knutselblog? Een kookblog? Een kunstblog? Een moederblog? Een grafischontwerpblog? Een blog met alleen maar foto's? Een kinderblog? 

Ik wil altijd te veel.

Als ik zo door zou gaan heb ik straks 8 blogs in 4 verschillende talen. (En moet ik er in de avonduren een cursus Duits en Italiaans bij gaan doen, want ik spreek alleen maar Nederlands en Engels.)

Sub-soepen
Het is een nieuw jaar. Goede voornemens tijd. Ik heb één hoofd-goede-voornemen. En dan nog een heleboel sub-goede-voornemens. Zo werkt dat in mijn drukke, creatieve hoofd. Eerst is er één hoofd-gedachte. En die verdeel ik razendsnel in heel erg veel subgedachten. Erg vermoeiend als je het mij vraagt, maar helaas is het mijn hoofd en ik kan het niet uitzetten. Als ik me bedenk dat ik zondag voor twee dagen erwtensoep wil maken, bedenk ik me vervolgens onmiddelijk welke soepen ik de komende weken ook wil maken. Namelijk bietensoep met gorgonzola en room. Of - mmm! - lekker gewone tomatensoep met balletjes met van die gezellige laurierblaadjes erin. Of de Engelse uiensoep die ik vanavond op mijn-nieuwe-favoriete-tvzender-24kitchen* gemaakt zag worden door Jamie Oliver. En zo dus nog 47 sub-soepen.

Enfin, ik dwaal af. Mijn voornemens.

Sub-goede-voornemens
Hoofd-goede-voornemen: Gelukkig zijn. Om dit te bereiken heb ik voor mezelf een waslijst sub-goede-voornemens bedacht.

1. - xx** kg afvallen
2. - Wekelijks sporten
3. - Meer bewegen, gezonder eten
4. - Beter leren plannen
5. - Op tijd naar bed
6. - Vaker ***** (gecensureerd, je hoeft niet alles te weten!)
7. - Nieuwe ***********(ook gecensureerd!)
8. - (Ook al gecensureerd)....
9. - Regelmatig bloggen
10. - Leren kalligraferen
11. - Vaker vegetarisch koken
12. - Verder werken aan mijn boek
13. - Mijn spullen opruimen en meer dingen wegdoen die ik nooit gebruik.
14. - Vaker naar de Bredase vrijdagse markt.
15. - De kinderen vaker naar buiten schoppen, inclusief mijzelf.
16. - Minder vaak op beeldschermen turen.

Dat is nogal wat hè? Heb jij er óók zoveel, of ben ik raar? Op en aantal van dit lijstje wil ik toch nog graag even ingaan. Immers is dit mijn eerste Nederlandstalige blog van dit jaar en ik ben nu toch al lang van stof.

Regelmaat
Regelmatig bloggen. Daar ben ik een kei in! Hmm. Nee, niet dus. Dingen regelmatig doen is sowieso niet erg aan mij besteed: daar ben ik veel te chaotish voor. (Vandaar ook punt 4.) Sinds ik op 1 augustus officieel mijn bedrijfje Bloknote ben begonnen voor al je ontwerpwerk van logo tot huisstijl tot brochure tot website tot geboortekaartje, heb ik me verdiept in mijn eigen marketing. Gek werd ik ervan. 

Vertel nooit over je privé leven
Marketinggoeroe's roepen dat je elke dag/week/maand op precies hetzelfde tijdstip moet bloggen. Als je dat niet doet faalt je business!, onderstreept men. En te persoonlijk worden is uit den boze! Vertel nooit dingen over je privé leven! (Zie: punt 6 en 7) Heel slecht voor je bedrijf, zegt men. Of: "Jij bent je eigen merk!" (Braak.) En dan zijn er nog allerlei andere regels over bloggen. Je blog mag niet te lang zijn (faal ik nu al). Je blog moet 1 hoofdthema hebben met maximaal een aantal subthema's (Zucht van verlichting: daar ben ik gelukkig dan wel weer goed in!) Ik werd moe van al dat gemarket. Terwijl ik - haha! - 24 uren per week werkzaam ben als 'senior marketing assistent' bij hobbywinkelketen Pipoos, ik weet echt wel een en ander van marketing af.

Fuck!
Goed. Het moge duidelijk zijn. Vanaf nu blog ik alleen nog maar voor jou, jij. En voor mezelf (zie: hoofd-goede-voornemen.) En ik blog over alles wat ik wil. Over mijn kinderen. Over mijn kookkunsten (zie: punt 1, 3 en 11). Over de toestand op de weg of het weer desnoods. Over mijn creatieve uitspattingen. Over mijn schilderijen. Over mijn werk (pipoos), over mijn werk (Bloknote) of over mijn werk (het huishouden). Fuck the rules!
Liefs,
Marieke 
XOX

---
*Nog even één opmerking over 24kitchen. Ik vind TV kijken zonde van mijn tijd. Maar soms is het zo heerlijk om onderuitgezakt op de bank iets geestdodends te kijken. Aangezien ik iemand ben die geen series kan volgen (geen geduld voor) en al helemaal niet naar iets slaps als The Voice of Holland kan kijken (Dat is toch geen muziek lieve mensen!), keek ik alleen zo nu en dan een filmpje dat mijn man op de video (Ja! Video! Met van die dikke banden!) opnam. Echter hebben we nu sinds twee weken, heel nieuwerwets, digitale tv. Lekker zappen tussen 24kitchen en TLC. Heb ik dit nu zojuist echt openbaar op internet toegegeven? Oh, jee. Veel te privé....

**veel

Gelukkig Nieuwjaar!

Silvester Silver Star

Goed nieuws! / Bad news!

En For my Dutch blogreaders I have some good news! But I am afraid that for all readers who think that Dutch looks like Arabic, I have 'bad news'. As some of you might know I have started working as an entrepreneur since August 1st as a graphic designer, next to my part-time day job. I have been very busy! Not only with some very cool design stuff, but also thinking about my future (What do I want!?!?). While thinking I decided that I miss writing blogs in my own language. I took me months to decide this, but I know that only about 25% of my facebook and blogspot readers are not Dutch, the other 75%  is. So for those who do not speak Dutch, I am sorry, but from 01-01-2013 all my blogs will be in Dutch only. If you want to keep following me, try google translate. And of course I hope you will stay tuned on YouTube! XOX Marieke

NL Vanaf 01-01-2013 is deze blog alleen nog maar in de Nederlandse taal. Vertalen kostte me te veel tijd en ik merkte dat ik het veel prettiger vind om in mijn moedertaal te schrijven. Ik heb de afgelopen maanden veel nagedacht over mijn toekomst (Dertigersdilemma! Wat wil ik worden als ik ooit 'groot' ben?! Boehoe!). Een van de dingen die ik me bedacht was: waarom schrijf ik in vredesnaam in het Engels? Wie bereik ik daarmee? Wat schiet ik er persoonlijk mee op? Behalve dat ik er natuurlijk een paar lieve niet-Nederlands sprekende dames mee bereik. "Ik moet stoppen met altijd maar door iedereen 'leuk' gevonden te willen worden!", was een van mijn wijze conclusies. Ja, ja. Wijsheid komt met de jaren. Ahem.

Trots! / Proud!

NL Kijk eens wat ik gisteren per post ontving. Een exemplaar van het proefschrift "Prostate Cancer" van Dieuwertje Kok. Een poos geleden ontving ik een leuke mail van Dieuwertje, dat ze mijn blog al een poos volgde, maar eigenlijk niet wist dat ik ook grafisch ontwerper ben. Na leuk mailcontact heb ik deze omslag voor haar proefschrift ontworpen. En als ik het zelf mag zeggen, ik ben erg trots op het resultaat. Van alle superleuke dingen die ik in 2012 heb mogen ontwerpen voor heel veel toffe mensen, was dit een van mijn persoonlijke favorieten. Misschien juist omdat het zo'n taai onderwerp is?

EN Look what I received by mail yesterday. A copy of the thesis "Prostate Cancer" by Dieuwertje Kok. A while ago I received a nice email from Dieuwertje who had been following my blog for a while, but didn't know that I'm a graphic designer as well. After nice mail contact I designed this cover for her thesis. And if I may say so myself, I am very proud of the result. Of all the super fun things I was able to design in 2012 for many great people, this was one of my personal favorites. Perhaps because it is such a tough subject?

Win a free logo by BLOKNOTE.NL

NL Heb je  plannen om een eigen bedrijf te starten, of ken je iemand die dat aan het doen is? Of wil je je blog of website een niveau hoger professioneel tillen? Vind Bloknote leuk op facebook en deel de win! foto op je tijdlijn.  En misschien win je een gratis logo ontworpen door... moi!
De winnaar krijgt een gaaf, persoonlijk en profi vectorgebaseerd logo, zoals je het altijd al hebt gewild. En natuurlijk in alle formaten die je nodig hebt voor print en webmedia (jpg. eps. ai. pdf, wat je nodig hebt).
www.facebook.com/bloknotenl

EN Do you have plans to start your own business, or do you know someone who does? Or do you want to take your blog, webshop or website to a more professional level? Like Bloknote on Facebook and share the win! photo on your wall. And maybe you will win a free logo designed by... moi! 

The winner will get a really cool, personal and professional vector based logo, just the way you've allways wanted. And of course in all formats you'll need for print and web media (.jpg .eps . ai . pdf, whatever you need).

www.facebook.com/bloknotenl

Sinterklaas Traktatie / Christmas Treat

NL Ideetje voor Sinterklaastraktaties. Plastic beker, gouden Sakura Pen-touch (die schrijft op plastic!) , touwtje, labeltje, lintje, klaar! Heb gelijk ook een kerstversie gemaakt voor de buitenlandse lezeressen van deze blog. :)
EN Idea for Sinterklaas treats. Plastic cup, golden Sakura Pen-touch (writes on plastic!), twine, label, ribbon, ready! And for all foreign readers of my blog I have made the christmas version as well! :)

Welkom Sinterklaas!

NL Terwijl de rest van de wereld Halloween viert, ben ik alvast bezig met Sinterklaas. Mijn vierjarige dochter is er al zo mee bezig dat ik er zelf ook helemaal zin in krijg. We knippen plaatjes uit speelgoedfolders die we met een pritt-stift in een plakboek plakken. We snoepen stiekem alvast van taaitaaipopjes en pepernoten. En het welkomstbordje hangt al klaar! 

Zo maak je het:
1. Schrijf "Welkom Sinterklaas" op rood papier met bijv. een gouden Sakura Pen-touch. Als je je handschrift niet zo mooi vind, kun je onderstaande template gebruiken. Print het .pdf bestand op rood papier en trek de letters over met de Sakura stift.
2. Plak het papier op een karton en versier met kant en strassteentjes.

De formule: Rood + Goud + Kant = Sint!

EN While the rest of the world is celebrating Halloween, I am already thinking about Sinterklaas. If you want to know more about this dutch custom, I refer to this Wiki page, as the tradition of Sinterklaas is so much in our vains, it is hard to explain! http://en.wikipedia.org/wiki/Sinterklaas

Download onderstaande .pdf template hier [400kb]

www.bloknote.nl/freebie/welkom-sinterklaas-template.pdf

Graphic Design Freebie Printable: Funny Bunny

A free, funny printable for you! 

I was playing with Adobe Illustrator the other day and 

thought you might enjoy this bunny as a free printable :-)

Download here [630kb]

#18 BloknoteTV: Learn from the Best!

"Every Child is an artist. 

The problem is how to 

remain an artist 

once we grow up." 

- Pablo Picasso.

"Bloknote Tv episode #18, an Art Journaling Tutorial by Marieke Blokland. "Learn from the Best" is a short fun to watch video for adults as well as children, that shows in 2 minutes and 30 seconds you should try to find the artist-kid in yourself, teaches you how to play with paints, make an arty background for your art journals, how to draw a girls face, add a calligraphy quote to your page with Sakura Pen-Touch Calligrapher, add details with your Sakura Gelly Rolls... And to express yourself in a creative way!"

Art Journaling: Autumn

NL Het is herfst in Nederland. Echt een ontzettend 'herfstige' herfst. Ik vind het niet zo erg. Heerlijk binnen aan het werk. Vandaag eindelijk weer eens de tijd genomen om in mijn art journal te kliederen. Ik had in mijn hoofd om het poppetje een sjaal en een muts van paars/roze streepjespapiertje. Maar het lijkt wel: hoe meer dessin papier je hebt, hoe minder je kunt vinden wat je nodig hebt. En dus heb ik gewoon zelf een een dessin gemaakt. Eerst banen gekrast en daarna met stipjes en streepjes opgefleurd.

EN It is autumn in the Netherlands. Really a very 'autumnal' autumn. I do not mind. I love to work inside. Today finally took the time to mess in my art journal. I had a purple/pink striped scarf and a hat in my head to give to the doll. But it seems the more patterned paper you own, the less you can find what you need. And so I just made the design myself. First scratched the strips and then detailed with dots and dashes.

Of course | Natuurlijk

EN In answer on the pitch-question "What is service?" I made this illustration. It says: "Of course. That is not a problem at all. I will make sure it will be okay."

NL In antwoord op de pitch-vraag "Wat is service?" heb ik deze illustratie gemaakt. 

Creative flow

EN "Creative flow, me-time for mum: no kids, only me and my art supplies." Today I took a day off. This I think is something every mum should do every once in a while. Celebrating this me-time with working in my art journal. While drawing a sort of Russian Matroesjka appeared. The fine colored lines and tiny dots of my gellpens gave the girl a real folk-arty look. I can't describe how much I like working with these gelpens. When you press the tip on the paper a gelly kind of ink (guess that's why they called them gelly rolls) flows on the paper. 

Well. Sigh. Almost 17:00h now. Time to pick op the kids and peel the potatoes...

NL "Creative flow, me-time voor mama: geen kinderen, alleen ik en mijn knutselspullen." Vandaag heb ik een dagje vrij genomen. Dat is iets, vind ik, dat elke moeder af en toe zou moeten doen. Werken in mijn art journal was vandaag een feestje. Tijdens het tekenen verscheen er een soort Russische Matroesjka. De fijne, gekleurde lijntjes en kleine puntjes van mijn gellpens gaven het meisje een folk-arty look. Ik kan  niet beschrijven hoe ik geweldig ik deze gelpennen vind. Als je de punt op het papier drukt, vloeit er een soort gel-achtige inkt uit  (dat zal wel de reden zijn waarom ze ze gelly roll hebben genoemd). 

Nou. Zucht. Bijna 17:00 uur nu. Tijd om op de kinderen te halen en de piepers te schillen ...

Freebie, For you to print: | Freebie, Voor jou om te printen:

Golden star

My cute little villain Silvester turned 1 last monday. Happy birthday! Here is a scrap to prove that cute little boys like gold & glitter too!

Graphic design: logo & identity

EN Completed a new design: logo + id, for a small business called sdb. Sdb coaches picture thinkers, mainly children, to improve the way they learn. Children who are picture thinkers,  can have difficulties at school, because they do not think in words but in images. The logo that I designed is not only showing how picture thinkers may feel, but is also an image instead of a word. At first your see a piece of rope, later you see the letters sdb.
Feel free to contact me for your own Bloknote logo and or corporate design? Feel free to contact me. See www.bloknote.nl
NL Een nieuw ontwerp afgerond: logo + huisstijl, voor een klein bedrijfje genaamd sdb. Sdb coacht beelddenkers, voornamelijk kinderen, om de manier waarop ze leren te verbeteren. Kinderen die beelddenkers zijn, kunnen problemen hebben op school, omdat ze niet denken in woorden, maar in beelden. Het logo dat ik heb ontwerpen laat niet alleen zien hoe beelddenkers zich kunnen voelen, maar is ook een afbeelding in plaats van een woord. In eerste instantie zie je een stukje touw, later zie je daar de letters sdb in.
Neem vrijblijvend contact op met mij op voor je eigen Bloknote logo en of huisstijl. Zie www.bloknote.nl

Girls love glitter

EN While I am working daughter Mathilde loves drawing with her mother's stardust pens. Girls love glitter whether their aged 31 or 4.

NL Terwijl ik aan het werk ben vindt dochter Mathilde het geweldig om met haar moeders stardust pennen te tekenen. Meisjes houden van glitter of ze nu 31 of 4 zijn.

#17 BloknoteTV - It's all gold that glitters

EN A new episode of Bloknote TV, especially for you. Starring my daughter Mathilde, who turned 4 last June. Enjoy! And please share on all your social media if you like my video :-) Pint it, tweet it, facebook it, ... ;-) XOX

... or watch in HD on vimeo.

It's all gold that glitters from Marieke Blokland on Vimeo.